Όταν η κοινωνία και ειδικότερα η κοινότητά μας αποχαιρετά έναν άνθρωπο όπως η Αλίκη Κωνσταντοπούλου–Περρωτή, το σημαντικότερο δεν είναι να απαριθμήσει τις δωρεές και τις διακρίσεις του. Αυτά καταγράφονται στην ιστορία. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι διαφορετικό: τι αφήνει ως παρακαταθήκη στους ανθρώπους που ακολουθούν; Και, ειδικότερα για εμάς, τι μπορεί να διδαχθεί η κοινότητα των αποφοίτων της Γερμανικής Σχολής από τη ζωή της; (περισσότερα…)
Η πρόσφατη εκλογή του Ανδρέα Παπασωτηρόπουλου, αποφοίτου της Γερμανικής Σχολής Αθηνών της τάξης του 1988, στη Leopoldina αποτελεί μια σημαντική προσωπική διάκριση και, παράλληλα, μια ιδιαίτερα τιμητική στιγμή για ολόκληρη την κοινότητα της ΓΣΑ.
Η Leopoldina, η Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Γερμανίας, ιδρύθηκε το 1652 και είναι μία από τις ιστορικότερες επιστημονικές ακαδημίες διεθνώς. Στα περίπου 1.700 μέλη της περιλαμβάνονται κορυφαίοι επιστήμονες από διαφορετικούς κλάδους και χώρες, οι οποίοι εκλέγονται με βάση τη διεθνή αναγνώριση και τη συνολική επιστημονική προσφορά τους.
Στο επίσημο μητρώο της Leopoldina, τα μέλη καταχωρίζονται ανά χώρα με βάση τον τόπο της επιστημονικής τους έδρας. Στην κατηγορία «Ελλάδα» είναι σήμερα καταχωρισμένοι δύο επιστήμονες:
Νικόλαος Μουσιόπουλος, μέλος από το 2002
Νεκτάριος Ταβερναράκης, μέλος από το 2019
Ο Ανδρέας Παπασωτηρόπουλος, ο οποίος εξελέγη μέλος το 2026, καταχωρίζεται στο επίσημο μητρώο με τόπο επιστημονικής έδρας τη Βασιλεία της Ελβετίας.
Το στοιχείο που έχει ιδιαίτερη σημασία για την κοινότητα των αποφοίτων είναι ότι, ανεξάρτητα από την κατάταξη ανά χώρα, δύο μέλη της Leopoldina είναι απόφοιτοι της Γερμανικής Σχολής Αθηνών.
Ο Σωτήρης Τσόγκας ήταν ένας σημαντικός Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρικός δάσκαλος που υπηρέτησε με αφοσίωση το ελληνικό θέατρο, συμμετέχοντας σε δεκάδες παραστάσεις και σκηνοθετώντας πολλά έργα.
Ο θεατράνθρωπος της καρδιάς μας που ξεχώρισε για το ταλέντο, το ήθος, την εργατικότητα και την αγάπη του για την τέχνη, έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο του 2026 αφήνοντας πίσω του ένα αξιόλογο έργο και μία σημαντική παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές ηθοποιών. (περισσότερα…)
Let’s get together
Μια βραδιά που τα είχε όλα! Αγκαλιές, γέλια, συγκίνηση, χορό, πηγαδάκια με κουβεντούλες, ένα μίνι reunion του 1996 (c), επίδειξη από την DSA Racing Team, νέες γνωριμίες, σμίξιμο με παλιούς γνώριμους, ωραία μουσική, ποτάκια και εξαιρετικό τσίμπι τσίμπι. Κι αν θεωρήσετε ότι είναι υπερβολικό πως «τα είχε όλα», ναι, δε θα πέσετε έξω… γιατί δεν είχε βαρεμάρα, δεν είχε αμηχανία, δεν είχε το γνωστό «άντε να φεύγουμε», α… και δεν είχε και μπίρα (από συνειδητή επιλογή).
Την Παρασκευή στις 5 Ιουνίου 2026 συναντήθηκαν περίπου 300 απόφοιτοι στην κεντρική αυλή της DSA, εκπροσωπώντας όλες τις δεκαετίες από το ’60 και μετά, στην τρίτη ετήσια Βραδιά Αποφοίτων που διοργάνωσε η Σχολή μας με την υποστήριξη του Συλλόγου Αποφοίτων. Υπεύθυνη για την οργάνωση της βραδιάς ήταν η Βάια Βουλκίδου και για το κομμάτι της επικοινωνίας η Λίζα Σούμπερτ (1997). Εκτός από τις φίνες αντρικές και γυναικείες παρουσίες, τη βραδιά ομόρφυνε και η συλλογή αναμνηστικών φωτογραφιών που συγκεντρώθηκαν με πρωτοβουλία του Συλλόγου Αποφοίτων. Αναμνήσεις από εκδρομές, από τα διαλείμματα, από εκδηλώσεις και στιγμιότυπα μέσα από την τάξη ξύπνησαν όμορφες αναμνήσεις. (περισσότερα…)
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου η Έλενα Καρακούλη μας μίλησε για τις πηγές έμπνευσης και τα μηνύματα που επιδιώκει να μεταδώσει μέσα από το έργο της.
Σε μία εποχή όπου οι άνθρωποι διαθέτουν αμέτρητα μέσα επικοινωνίας και μπορούν να συνδέονται με πάρα πολλούς τρόπους, είναι πιο μόνοι από ποτέ. Αυτή είναι η βασική σκέψη, μας είπε. Παρά τα πολυάριθμα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις τόσες δυνατότητες σύνδεσης αναρωτιέται αν επικοινωνούμε πραγματικά, αν καθόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο να μιλήσουμε και να ανταλλάξουμε σκέψεις, απόψεις, ανησυχίες, συναισθήματα.
Στο μυθιστόρημα περιγράφει την εποχή όπου η μοναξιά κατέχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο και οι άνθρωποι διψούν για επικοινωνία. Δυστυχώς η κατάθλιψη μαστίζει, η ψυχική επιβάρυνση παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις και οι αυτοκτονίες πληθαίνουν. Το κράτος ωθείται λοιπόν στη σύσταση ενός υπουργείου προκειμένου να αντιμετωπιστεί το κλιμακούμενο πρόβλημα. Πως; Προσλαμβάνοντας επαγγελματίες ακροατές, επειδή οι άνθρωποι είναι μόνοι και έχουν την ανάγκη να μιλούν αλλά κυρίως να ακούγονται. Όταν όμως ο ψηφιακός ακροατής, ένα ρομπότ με το όνομα Ελπίδα, αντικαθιστά τον άνθρωπο, τα πράγματα μπερδεύονται. (περισσότερα…)
